Karnawał RPG odc. 4 – ulubiona konwencja

Zaiste, Seji wymyślił świetny temat na kolejny odcinek Karnawału. Jednakże ze względu na zainteresowania i wykształcenie trudno mi wskazać, która z konwencji szczególnie mi odpowiada, zwłaszcza w obrębie szeroko pojętej science fiction (speculative fiction?) A może inaczej. Trudno powiedzieć która jest najbardziej ulubiona  w sposób absolutny. O wiele łatwiej natomiast potraktować problem diachronicznie i zastanowić się na światami, które bywały ulubionymi, odkąd rozpocząłem rolpejowanie.

Najwięcej gram w WFRP, ale dark fantasy (o ile WFRP nim w ogóle jest:)) nie należy do moich ulubionych odmian. Grałem też sporo w ZC, ale i tu trudno powiedzieć, bym był zakochany w plątaninie macek i weird fiction jako takiej. Z pewnością lubię cuberpunkowy świat z jego mrokiem rozświetlanym neonami i przepaściami społecznymi wielkości Kanionu w Colorado (to chyba jeszcze pozostałości po okresie, kiedy lewacy byli mi bliscy ;P), oldskulowymi wszczepami, ale i obecnymi trendami w rodzaju alternate reality, nanotechnologii czy grzebaniu w genomie. Cenię sobie także postapokalipsę, ale przemyślaną, a nie Neuroshimę z “Terminatorem”, “Mad Maxem”, “Czerwonym Świtem”, “Cieplarnią” Aldissa w jednym worku. Zarówno Twilight 2000 czy (od strony literackiej) “The Survivalist” Aherna mi odpowiada (wiem, mierna literatura:)) jak i metaforyczna dylogia Millera (“Kantyk” i “Dzikokonna”), świetna wizja Danaka w “Sotniach” lub spokojna opowieść McIntyre w “Wężu Snu”.

Ale i one nie są ulubione. Może kiedyś były. Gdyby jednak się przyjrzeć temu, co i jak prowadzę, jak kreuję świat i w jakie gówno wrzucam graczy, to szybko można by rzec, że mam swoją ukochaną konwencję.

KOCHAM WOJNĘ.

Poza SF i socjologią obkupuję się wszelkimi opracowaniami i monografiami dotyczącymi wszelakich konfliktów. Lubię wspomnienia szeregowców pokazujące okrucieństwo panujące podczas wojennej pożogi, jak i suche opracowania przedstawiające myśl wojenną i jej przemiany.

Kumpel, u którego kilkukrotnie grałem i z którym grałem (dotyczy to głównie PBF) powiedział kiedyś, że jakiej postaci bym nie stworzył i tak tworzę żołnierza. Mój detektyw w ZC to weteran Wielkiej Wojny. W jedynym neuroszimowym PBFie, jakim grałem, moja postać byłą rangerem z Posterunku. A w trzech przygodach na żywo w NS wcieliłem się w szlachcica z Apallachów podobnym do klasycznego oficera wojsk Konfederacji. Mógłbym tak długo wymieniać.

Jeszcze lepiej (gorzej?:) jest, kiedy staję się Mistrzem Gry. Nawet w Mouse Guard ostatnia przygoda kończyła się wielką bitwą w zamku Straży z armią łasic. Dobrze, że nie prowadziłem Teletubisiów, bo byłyby ubrane w moro. Lala zamiast torebki nosiłaby Barretta, a na ich brzuszkowych telewizorkach leciałby “Czas Apokalipsy” ( z obowiązkową “Jazdą Walkirii”!)

Moi biedni gracze muszą w WFRP walczyć z nawałą orczej inwazji, szykować się do walk partyzanckich z Bretończykami, opracowywać plany powstania w Carroburgu przeciw spodziewanym okupantom (sorry Grześ:))

Jak już zagrali “Wewnętrznego Wroga”, to zamiast jednej bitwy pod Wolfenburgiem, mieli dwie. Z czego druga całosesyjna, inspirowana w dużej mierze wspaniałym opisem (przypominającym filmy BBC o epizodach II WŚ) bitwy pod Brenną w cyklu wiedźmińskim Sapkowskiego.

W CP2020 w końcu wzięli udział w wojnie korporacyjnej, pilotowali szturmowe AVki (Jaro i jego słynne “budabudabuda!!!!” z działka rewolwerowego), przeprowadzali operacje specjalne w kompleksach nuklearnych czy nawet hakowali pociski manewrujące w locie (taaa, dawno tak gracze nie dopingowali swojego netrunnera:))

Jednostrzałówek (w tym PBF) trudno zliczyć. Zwiadowcy sowieccy w tajnym kompleksie rakietowym na Wolinie (świetna przygoda z MiMa), młodzi Amerykanie w Normandii, powstańcy warszawscy, polscy żołnierze w przygodzie na podstawie “Noteki 2015″, scenariusze do CP2020 w Wietnamie czy podczas Wojen Środkowoamerykańskich.

Gracze, którzy trafiają swoimi postaciami w wojskową maszynerię muszą się liczyć z tym, że na co dzień będą salutować, szorować latryny, szkolić się i innych czy wreszcie poznawać czym jest “czasoprzestrzeń” wedle wojskowych (“Kurwa! Kapralu, za szpadel i kopać stąd do wieczora!”)

Za to przynajmniej raz w tygodniu:

- bronią się rozpaczliwie na straconych pozycjach

- wprowadzają w życie termin “forlorn hope” (oddział wysłany na samobójczą misję)

- wzywają wsparcie artyleryjskie na swoją pozycję (viva “Pluton”!:))

- szarżują piesze czworoboki

- przeprowadzają setną z kolei operację z wykorzystaniem zielonej, czarnej czy innego koloru taktyki

- przedzierają się przez linie wroga.

Muszą przy tym zmierzyć się z rozmaitymi wyzwaniami:

- Dowodzić i rozkazywać (sorry Grzesiu! Again:))

- Słuchać rozkazów swojego męża (wielkie sorry Atka

- W ogóle słuchać rozkazów (sorry Maro )

- Ewentualnie przejmować dowodzenie i opracowywać plany (sorry Madziu:))

- Działać zespołowo (sorry Damianie, wiem,że to dla takiego indywidualisty trudne )

- Zgadzać się z moją wizją świata (sorry Kamil )

- Czy stosować finezyjne plany, miast szturmować frontalnie (sorry Pablo:))

Co takiego kręci mnie w wojnie? Trudno dokonać takiego insightu w siebie, pisząc post na blog, ale prawdopodobnie to, w jaki sposób człowiek zachowuje się w sytuacjach ekstremalnych. To w jaki sposób wojna odciska swoje piętno na szaraczkach i wielkich, na małych osadach i całych państwach. I po prostu walka, bo kto nie lubi walki w RPG?